Fotografie.

Praga

Posted in Reportaż / reportage by rubaj on April 3, 2008

To są smutni ludzie

img_1076kuba_rubaj_rawmalehm.jpg 
img_1088kuba_rubaj_rawcanonmalehm.jpg

Kobieta zaprowadziła mnie do jakiegoś mieszkania w którym mieszkali menele i potrzebowała sie wyżalić

Ona nie ma gdzie mieszkać a menele dostali nowe mieszkanie.

Stajesz przed ludzmi z aparatem i słyszysz dużo historii.

5 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. Bartek said, on April 3, 2008 at 12:30 pm

    witamy w Polsce.

  2. FrodX said, on April 4, 2008 at 11:25 am

    szkoda kobiety… niestety dzisiaj ludzie rzadko sie naprawde nawzajem sluchaja – ‘pozytywni’ zyja z maskami na twarzach, a o to co prawdziwe czy inne niz standard konsekwentnie sie zapomina. Szkoda ze ludzie tak rzadko szukaja swojego prawdziwego ja i maja mala odwage aby marzyc.

  3. szczepan said, on April 4, 2008 at 4:44 pm

    to trochę jak z pracą w szpitalu

    na praktykach też wysłuchałam dużo opowieści, wystarczyła chwila oczekiwania na jakieś badanie

  4. rubaj said, on April 4, 2008 at 6:05 pm

    Chyba najłatwiej opowiadać komuś nieznajomemu, gdy nie ma sie nic do stracenia w jakimś niespodziewanym momencie. Ja najwięcej tego doświadczam w podróży. to dobre że ludzie sie otwierają. hmm lubie to. To jest chyba jeden z lepszych sposobów na poznanie autentyczności, prawdy jakiejś.
    Jak sobie Szczepanie radzisz na tej medycynie?

  5. szczepan said, on April 5, 2008 at 2:25 am

    też lubię. może nie jestem w stanie ustosunkować się w mądry sposób do tego co ktoś ma mi do powiedzenia. ale wydaje mi się, że szczere zainteresowanie drugim człowiekiem i poświęcenie mu czasu to już bardzo dużo.

    właściwie to dla mnie jakiś równoległy wymiar pracy lekarza. ważny. w przeciwnym razie całość sprowadzałaby się do zajęcia porównywalnego z pracą powiedzmy hydraulika.

    a odpowiadając na pytanie: jakoś sobie radzę, choć bywa, że nie jest miło:)


Leave a Reply